පවුර

රූබරම නෙතු දිලෙන
ගත දැවටි
කොළ පැහැති සලු පොටින
නීල දිගු
නෙත් අඳන කෙහෙ රොදින...
සරන ඈ
කන්‍යාවකී
පෙර දිනක
ඈ උකුල් තළයේ
වැතිර සුව පහසේ
ඈ සේද සලු ඉරා
නිවාලන විට පහස
ඈ සිටියෙ හරි ආදරෙන්
නුඹ ගැනම
හංගාන කඳුලු කැට
උහුලන්න බැරි තැනම
හැඩුවාට අද මෙහෙම