තහනම්ය

විකල් අහසක් යට

විසල් ප්‍රේමයට

හිමි දඩුවමමියදීම....

ගැහෙන්නට දගලන හදවත

නැවතියන් දැන්ම තහනම්ය 

මේ හුස්ම 

ඒ සුසුම්

තැවරිච්ච...

සුපෙම්වත් සඳ
නුඹ වටා දිදුළන
සඳ රැහැන් වනු
අවැසි නැත

සොමි සිසිල මත
තුරුලුව හිඳින
කුමුද්දක් වනු
අවැසි නැත
සඳ රැහැන් එළි තරු නිවෙද්දී.....
කුමුදු සුවදින් සිත තැවෙද්දී.....
ඉදින් සඳවත
නුඹ වැළඳ ගමි
පාළු අහසක
තනිය නොම දෙමි
ගනඳුරයි මා.....
සඳට පෙම් බැදි

රූබරම නෙතු දිලෙන
ගත දැවටි
කොළ පැහැති සලු පොටින
නීල දිගු
නෙත් අඳන කෙහෙ රොදින...
සරන ඈ
කන්‍යාවකී
පෙර දිනක
ඈ උකුල් තළයේ
වැතිර සුව පහසේ
ඈ සේද සලු ඉරා
නිවාලන විට පහස
ඈ සිටියෙ හරි ආදරෙන්
නුඹ ගැනම
හංගාන කඳුලු කැට
උහුලන්න බැරි තැනම
හැඩුවාට අද මෙහෙම

ප්‍රේමය නම්

අවැසි නම්,
ප්‍රේමයක්ස
දාකාලික
සුවඳ තවරණ..
යා යුතුය
තනි මඟක
පියමැන
එහි....
හිමිත් අහිමිත්හ
මුවනා තැන
හුදකලාවේ
පටු වූ
මංපෙත
කෙලවරේ
එක් අඳුරු කුටියකි
විදුම් රිදවුම් තැවුල්
පිසලන බලාහිදුමකි.......
බවුන් වඩනා
සදාකාලික
ප්‍රේමයේ සුවදෙන